Το ζήτημα της αποστολής ασθενών στο εξωτερικό και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για την καταβολή των αποζημιώσεων στους συνοδούς

Δήλωση Μαρίνας Νικολάου, Βουλεύτριας του ΑΚΕΛ, μετά την συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας

Το ζήτημα της αποστολής ασθενών στο εξωτερικό και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για την καταβολή των αποζημιώσεων στους συνοδούς

Σήμερα, στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Υγείας, συζητήσαμε το ζήτημα της αποστολής ασθενών στο εξωτερικό και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για την καταβολή των αποζημιώσεων στους συνοδούς.

Ως ΑΚΕΛ, από την αρχή ταχθήκαμε υπέρ της πλήρους εφαρμογής της νομοθεσίας, ενώ παράλληλα τονίσαμε την ανάγκη προώθησης του σχεδίου κάλυψης των εξόδων των συνοδών των ασθενών, την έναρξη του οποίου χαιρετίσαμε.

Ταυτόχρονα, οι υπηρεσίες υγείας στην Κύπρο πρέπει να συνεχίσουν να αναπτύσσονται, ώστε όλο και λιγότεροι ασθενείς να χρειάζεται να μεταβαίνουν στο εξωτερικό για θεραπεία.

Τονίσαμε την ανάγκη να διαφυλαχθεί και να βελτιωθεί το σύστημα και ζητήσαμε από το Υπουργείο Υγείας να επανεξετάσει το ύψος της αποζημίωσης για τα έξοδα διαβίωσης των συνοδών. Η αποζημίωση μειώνεται ανάλογα με τη διάρκεια της παραμονής, ενώ στην πραγματικότητα τα έξοδα διαβίωσης δεν μειώνονται αντίστοιχα. Αναμένουμε από το Υπουργείο να επανεξετάσει το ζήτημα και θα επανέλθουμε.

Συζητήσαμε επίσης την πορεία εφαρμογής της Εθνικής Στρατηγικής και του Σχεδίου Δράσης για τον Αυτισμό.

Υπάρχουν σημαντικές υπηρεσίες και προγράμματα που προσφέρουν στήριξη. Παραμένουν όμως σοβαρά κενά, ιδιαίτερα σε σχέση με την έγκαιρη παρέμβαση, την επαρκή στελέχωση και τις υποστηρικτικές υπηρεσίες στην εκπαίδευση, την κάλυψη των θεραπευτικών αναγκών, τη στήριξη των ατόμων στο φάσμα του αυτισμού μετά την ενηλικίωση, τις δομές υποστηριζόμενης διαβίωσης στην κοινότητα.

Η ισότιμη φροντίδα και θεραπεία στην κοινότητα απαιτούν ποιοτικές και κατάλληλες υπηρεσίες. Η κοινοτική φροντίδα προϋποθέτει τη λειτουργία διεπιστημονικών ομάδων της Κοινοτικής Υπηρεσίας Ψυχικής Υγείας, ώστε να υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισης κρίσεων και θεραπείας στην κοινότητα και να αποφεύγεται η αχρείαστη νοσηλεία σε ψυχιατρικό νοσοκομείο.

Απαιτείται εξατομικευμένη προσέγγιση, επαρκείς υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας, εξειδικευμένο προσωπικό και ουσιαστικός συντονισμός όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών.

Παράλληλα, υπάρχει σοβαρή ανεπάρκεια δομών υποστηριζόμενης διαβίωσης στην κοινότητα, ιδιαίτερα για περιπτώσεις ατόμων στο φάσμα του αυτισμού με χρόνια σοβαρή επιθετικότητα, όταν αυτή δεν οφείλεται σε ψυχιατρική διαταραχή και, ως εκ τούτου, η νοσοκομειακή παραμονή δεν αποτελεί κατάλληλη λύση.

Χρειάζεται, επομένως, να διασφαλίσουμε ότι η Εθνική Στρατηγική και το Σχέδιο Δράσης για τον Αυτισμό θα περάσουν από τον σχεδιασμό στην πλήρη και αποτελεσματική εφαρμογή τους.

17.09.2026