Τράμπ όπως Νέρωνας. Ο εμπρηστής της διεθνούς έννομης τάξης Του Γιώργου Λουκαΐδη

Η ιστορία δεν κατέληξε ποτέ με βεβαιότητα στο αν ο Νέρωνας έκαψε τη Ρώμη. Κατέληξε όμως σε κάτι πιο ουσιαστικό. Ότι συμβολίζει την εξουσία που λειτουργεί χωρίς όρια, που τρέφεται από την ασυδοσία και που αφήνει πίσω της συντρίμμια. Στον 21ο αιώνα δεν χρειάζεται παραπομπή σε μύθους. Ο παρανοϊκός ακροδεξιός ηγέτης Ντόναλντ Τραμπ ήδη καταγράφεται κυριολεκτικά σαν εμπρηστής της διεθνούς έννομης τάξης.

Δεν κάνουμε ερμηνεία των όσων λέει και κάνει. Αναφερόμαστε στις ίδιες τις πράξεις και τις δηλώσεις του.

Για την Κούβα δήλωσε ότι θα έχει «την τιμή» να την πάρει, λέγοντας “having the honor of taking Cuba…” και αμέσως μετά “… I think I can do anything I want with it.” Για τη Γροιλανδία μίλησε με την ίδια αποικιοκρατική ωμότητα “we’re gonna get it, one way or the other.” Και για το ιρανικό Kharg Island ξεστόμισε “We may hit it a few more times just for fun.”

Τα πιο πάνω δεν αφορούν δηλώσεις που δυσκολεύεται να τις χωρέσει ο νους του ανθρώπου. Είναι η απροκάλυπτη αποτύπωση μιας πολιτικής που δεν μπαίνει καν στο «κόπο» να προσποιηθεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, όπως έκαναν προηγούμενες αμερικανικές ηγεσίες, με τον Τραμπ να δηλώνει ανοιχτά ότι μπορεί να κάνει «οτιδήποτε θέλει». Αυτό είναι το ποιοτικό άλμα. Η πλήρης και δημόσια περιφρόνηση κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας.

Ο Βενιαμίν Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ, εκ των πραγμάτων, δεν φαίνεται να έχουν ξεδιψάσει από το αίμα αθώων παιδιών, γυναικών και αμάχων. Μετά από δύο ολόκληρα χρόνια γενοκτονίας στη Γάζα, όπου η δολοφονία αμάχων έγινε καθημερινή πρακτική, συνεχίζουν την ίδια πορεία κλιμάκωσης. Η φρίκη δεν σταμάτησε. Μεταφέρθηκε και επεκτάθηκε.

Σήμερα, αυτή η ίδια προσέγγιση εκδηλώνεται με τη νέα, εγκληματικά επικίνδυνη και παράνομη επίθεση στο Ιράν. Ο Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησαν έναν πόλεμο, που όπως αναμενόταν, ήδη επιφέρει τραγικές συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Από τις πρώτες κιόλας μέρες στοχοποιήθηκαν κρίσιμες υποδομές, δολοφονήθηκε η ανώτατη ιρανική ηγεσία και χτυπήθηκαν ακόμη και σχολεία, με εκατοντάδες παιδιά ανάμεσα στα θύματα. Η ίδια η φράση “just for fun” αποκαλύπτει το βάθος του κυνισμού, της ασυδοσίας και ασφαλώς της επικινδυνότητας του συγχρόνου Νέρωνα. Και εννοείται, και της χώρας που αυτός ηγείται. Που πλέον δεν προλαβαίνει να προσθέτει τα «κατορθώματα» του Τράμπ στη αμέτρητη λίστα των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων των ΗΠΑ.

Η ίδια πορεία συνεχίζεται στον Λίβανο. Τα επίσημα στοιχεία καταγράφουν εκατοντάδες νεκρούς αμάχους μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, ανάμεσά τους πάνω από εκατό παιδιά. Δεν πρόκειται για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για επιλογή κλιμάκωσης που αντιμετωπίζει τους αμάχους ως αναλώσιμους.

Ανεξάρτητα από την πολιτική αξιολόγηση των ηγεσιών που στοχοποιούνται, η δολοφονία ή η απαγωγή ηγετών κρατών, οι παράνομες και απάνθρωπες κυρώσεις και συνομωσίες για την «αλλαγή καθεστώτων», η επιβολή εξελίξεων δια της στρατιωτικής ισχύος και η απειλή προσάρτησης εδαφών συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των πιο θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου.

Ίσως πιο ανησυχητικό και από τα ίδια τα εγκλήματα Τράμπ-Νετανιάχου, είναι η ανοχή ή και η στήριξη απέναντι σε αυτά. Ο Τραμπ εξακολουθεί να διατηρεί ισχυρή στήριξη στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην Ευρώπη, αλλά και στην Κύπρο, κυριαρχεί μια στάση εκκωφαντικής σιωπής και προσαρμογής, χωρίς να ψελλίζεται έστω, με οποιοδήποτε τρόπο, μια λέξη κριτικής. Η ευθύνη βαραίνει  ασφαλώς τις κυβερνήσεις. Εδώ είναι που αναδεικνύεται ο ρόλος  των λαών και των κοινωνίων. Που καλούνται να κινητοποιηθούν και να αντισταθούν. Γιατί κάθε φορά που οι λαοί σιωπούν μπροστά στην αδικία και στην παρανομία, η αδικία γίνεται καθεστώς.

Το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο. Απέναντι σε αυτά τα διεθνή εγκλήματα, δεν αρκεί μόνο η διαπίστωση. Απαιτείται αντίσταση. Από τους λαούς, από τα κοινωνικά κινήματα, από τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις παντού. Από όλους όσοι πιστεύουν στην ειρήνη, στο διεθνές δίκαιο, στην αξία της ανθρώπινης ζωής.

Γιατί όταν ο Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ λειτουργούν ως εμπρηστές της διεθνούς έννομης τάξης, η σιωπή και η ανοχή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Και η μόνη απάντηση στη συνενοχή είναι η συλλογική, συνειδητή και αταλάντευτη αντίσταση.