Χαιρετισμός Γενικού Γραμματέα ΑΚΕΛ Στέφανου Στεφάνου στην εκδήλωση του Τμήματος Γυναικών ΠΕΟ και της ΠΟΓΟ για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

 

 

Ερχόμενος εδώ σκεφτόμουν πόσο αντιφατική και επικίνδυνη είναι η εποχή που ζούμε.

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καλά έκαναν που άρχισαν τον πόλεμο επειδή πρέπει -ανάμεσα στ’ άλλα- να απελευθερωθούν οι γυναίκες από ένα όντως θεοκρατικό και απολυταρχικό καθεστώς.

Και ποια ήταν η πρώτη πράξη απελευθέρωσης;

Να βομβαρδίσουν ένα σχολείο και να σκοτώσουν 160 κορίτσια!

Γι’ ακόμα μια φορά, οι γυναίκες μετατρέπονται σε πρόβλημα και λύση, σε μαχαίρι και πληγή.

Κάτω από την είδηση της δολοφονίας των κοριτσιών στο Ιράν, πολυδιαβασμένη ήταν και μια άλλη είδηση που πέρασε στα ψιλά. Στο νεκροταφείο Γιουσουφίγια στην Ιερουσαλήμ μια μαυροντυμένη Παλαιστίνια αγκαλιάζει με τα χέρια της την παγωμένη πλάκα του τάφου του γιου της. Έρχονται οι μπουλντόζες του απαρτχάιντ για να κάνουν το νεκροταφείο πάρκο! Οι ένστολοι του καθεστώτος του εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, αδιαφορώντας για τις κάμερες, τραβούν με όλη τους δύναμη τη γυναίκα που είναι γαντζωμένη πάνω στον τάφο του γιου της, ταγμένη στη ζωή και στον θάνατό της σ’ εκείνο το μνήμα, οδύρεται.

Τόσος σεβασμός στις γυναίκες!

Γι’ ακόμα μια φορά οι γυναίκες θρηνούν, παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς, μαυροντύνονται, φοβούνται, δακρύζουν.

Γι’ ακόμα μια φορά οι λαοί του κόσμου πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος για τα συμφέροντα των ισχυρών.

Αυτή τη φορά η μικρή μας πατρίδα βρέθηκε στο στόχαστρο. Όχι τυχαία. Η παρουσία των βρετανικών βάσεων μάς μετέτρεψε σε στόχο. Αυτό υπογραμμίζουμε για δεκαετίες εμείς ζητώντας την κατάργηση των βάσεων. Το ζητούμενο τώρα είναι να κάνουμε σαφές με κάθε ευκαιρία ότι η Κύπρος δεν είναι και δεν θέλει να γίνει ορμητήριο πολέμου. Να φεύγει από την Κύπρο το μήνυμα ότι η χώρα μας δεν εμπλέκεται κι ούτε θέλει να εμπλακεί με κανένα τρόπο στον πόλεμο, αλλά ότι συντάσσεται με τη διεθνή κοινότητα που ζητά να τερματιστούν άμεσα οι εχθροπραξίες και ν’ αναλάβει δράση η διπλωματία.

Τιμούμε φέτος τη μέρα της Γυναίκας μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο. Τιμούμε τις γυναίκες της Κύπρου που σε δύσκολα και δίσεκτα χρόνια  αγωνίστηκαν για τη ζωή και την αξιοπρέπεια στους δρόμους, στα εργοστάσια, στα κλωστήρια και τα υφαντουργεία, στις οικοδομές και στα χωράφια.

Τιμούμε τις πρωτοπόρες γυναίκες της ΠΟΓΟ που τόλμησαν να οργανωθούν, να σηκώσουν κεφάλι, να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν, να δυναμώσουν τη φωνή κάθε γυναίκας που απαιτεί το δίκαιο και τα δικαιώματά της.

Και αυτή η φωνή δεν έσβησε ποτέ. Πέρασε από γενιά σε γενιά. Από τις πρώτες αγωνίστριες σε όλες εκείνες που πήραν τη σκυτάλη και συνεχίζουν μέχρι σήμερα τον αγώνα.

Αυτή είναι η δύναμη της οργάνωσης των γυναικών. Χθες, σήμερα και αύριο.

Γιατί ο στόχος παραμένει ο ίδιος: πραγματική ισότητα και ουσιαστική ισοτιμία.

Και ας μην ισχυριστεί κανένας ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Ας μην υποστηρίξει ότι στην Κύπρο δεν έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε για να πετύχουμε εμπράκτως την ισότητα και την ισοτιμία.

Πολλές γυναίκες εξακολουθούν να δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συχνά και τα Σαββατοκύριακα. Και όταν τελειώνει η δουλειά, αρχίζει μια δεύτερη βάρδια στο σπίτι. Μια βάρδια αόρατη, απλήρωτη, αλλά απολύτως απαραίτητη.

Η γυναίκα καλείται να αποδείξει διπλά την αξία της και παρ’ όλα αυτά αμείβεται και αναγνωρίζεται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους της.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που γεννά περισσότερη ανασφάλεια, περισσότερη φτώχεια και περισσότερη ανισότητα για τις γυναίκες.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.

Οι γυναίκες εργάζονται σχεδόν διπλάσιες ώρες συνολικά από τους άντρες, γιατί εκτός από την αμειβόμενη εργασία αναλαμβάνουν και το μεγαλύτερο μέρος της απλήρωτης εργασίας στο σπίτι. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, αφιερώνουν καθημερινά περίπου τεσσεράμισι ώρες σε απλήρωτη φροντίδα και δουλειές του σπιτιού.

Αυτό έχει συνέπειες. Τις καθιστά λιγότερο «επιθυμητές» για την αγορά εργασίας, πιο οικονομικά εξαρτημένες και πιο ευάλωτες στη φτώχεια.

Γι’ αυτό ο αγώνας δεν τελείωσε. Γι’ αυτό το γυναικείο κίνημα, με μπροστάρη το ΓΚ της ΠΟΓΟ συνεχίζει ακόμα πιο δυναμικά τον αγώνα και την προσπάθεια.

Οι γυναίκες έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν λύσεις, να σπάσουν τα αδιέξοδα και να κατακτήσουν τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία.

Το ΑΚΕΛ ήταν, είναι και θα παραμείνει σταθερά στο πλευρό του γυναικείου κινήματος.

Σταθερά στηρίζει πολιτικές που βάζουν στο επίκεντρο τις ανάγκες της σύγχρονης γυναίκας και αγωνίζεται στο πλευρό της ΠΟΓΟ για να τις κατακτήσει.

Γιατί η ισότητα δεν χαρίζεται. Κατακτιέται!

Συνεχίζουμε μαζί λοιπόν. Για ισότητα, ισοτιμία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη!

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες!